ÜLKÜCÜLERİN FEDAKARLIĞI VE DİYETİ

Türk - islam dünya görüşüyle harmanlanan ülkücüler, fedakarlıklarıyla, ahlaklarıyla, adaletleriyle her zaman insanlara örnek olmuşlardır. Vatanlarının ve milletlerinin menfaatlerini her zaman kendi menfaatlerinden üstün tutmuşlardır. Avrupalı insanlar gibi "ben yemiyorsam kimse yemesin" düsturuyla değil, "ben yemeyeceğim, milletime yedireceğim" düsturuyla hareket etmişlerdir. Başkoyduğumuz Türkiye’mizin yolunda çileği çeken, ölen hep bizler olmuşuzdur. Ne yazık ki bizlerin bu hassasiyetinden diğer azınlıklar sürekli olarak faydalanmışlardır.

Türkiye Cumhuriyeti kurulmadan önce bir çok kanlı savaşta milyonlarca ülkücü insan şehit düşmüştür. Sadece Çanakkale savaşında resmi kaynaklara göre 250 bin, resmi olmayan kaynaklara göre 1 milyon ülküdaşımız şehit olmuştur. Burada şehit olanlar o zamanın en iyi okullarında okuyan, geneli üniversiteli gençlerdi. İman dolu göğüsleri ve bulutlardan yüksek vatan sevgileriyle öleceklerini bilerekten savaşa en ön saflarda koştular. Bu insanlar milletlerinin menfaatleri için kendilerini feda edecek kadar ülkücülerdi. Tabi ki burada yüksek tahsilli, imanlı ve milliyetçi insanları şehit verdiğimiz için yeni kurulan Türkiye Cumhuriyetinde bazı sorunlar oluştu. Çünkü Türkiye coğrafyasında, savaşlardan kaçan Rum, Ermeni ve benzeri azınlık grupların nüfus oranlarının Türkmen nüfusuna karşı çoğalmasıyla malesef yönetimde söz sahibi olmalarına neden oldu. Bizler şehit düştük ama onlardan daha çok kişi Türkiye Cumhuriyetinde söz sahibi oldular.

Aradan yıllar geçti ve 1970'li yıllara geldik... Bayrağımızı indirmek, ezanımızı susturmak isteyen Rus yanlısı kızıl komünistler ülkemizi yıkmak için harekete geçtiler. Ve bu kızıl tehlikeye yine o zamanın en iyi üniversitelerinde tahsil gören göğüsleri iman ve vatan sevgisiyle dolu ülkücü gençler karşı geldiler. Netice itibariyle vatanları için kendilerini feda eden gençlerin; 5500 tanesi şehit edildi ve 100 binlercesi okullarını bitiremeden hapishanelere atıldılar. Geride kalanlar ise yine "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" diyerek okullarına devam edenlerdi. Müslümanım demek o zamanlar bugünkü kadar kolay değildi. Camiiler bombalanırken bugün kendilerini mücahit ilan edenler o gün evlerinden dışarıya çıkamazken ülkücü gençler kendilerini feda ettiler. Ogünlerin vurdum duymazları bugün bakan, savcı, hakim, iş adamı, gazeteci, rektör oldular.

Netice itibariyle ülkemizin yönetici kadroları yıllardan beri bu tip vatansız ve imansız kişilere teslim edildi.

Mesai saati bittiği için hastalarını kapıda bırakan doktorlar...

Çorba parasına vatanını satan polisler...

Terör örgütlerine yardım eden iş adamları...

Türk aile yapısını bitiren televizyoncular...

Görmediğiniz bir şeye inanmayın diyen öğretmenler...

Başörtüsüne savaş açan rektörler...


Ama artık ülkücüler bugünün en iyi okullarında tahsil görerek ülkelerinde gerçek manada söz sahibi olmaya başladır. Vatanları için durmadan çalışacak, yaptıklarını Allah rızası için yapacak Ülkücü terbiye ile yetişmiş kadrolar çok yakında Türkiye'nin her yerinde söz sahibi olacaktır.

Bizlere düşen görev dış mihrapların oyununa gelmeden tahsilimizi en iyi derece ile bitirerek, vatanımız ve milletimiz için çalışmaya başlamaktır.

Allah Çıktığımız Bu Yolda Bizlerin Yar Ve Yardımcısı Olsun...

Allah'a Emanet Olun...

BEYKENT ÜNİVERSİTESİ TEŞKİLAT BAŞKANI
 

MİLLİYETÇİLİK VE ÜLKÜCÜLÜK ANLAYIŞI ÜZERİNE

Esasen devletin olduğu yerde de milliyetçiliğin olması kaçınılmazdır. Devlet varsa milliyetçilikte vardır. Milliyetçiliğin sorgulandığı, özellikle de suçlandığı yerde daima başkalarının milliyetçiliğine yarayan sonuçlar ortaya çıkar. Milliyetçilik karşıtı her kişinin altını eşelediğiniz zaman bir şekilde yine milliyet sorunu ile yüzleşiriz. Büyük bir tarihi geçmişe, büyük bir milli kültüre, büyük bir küresel hedefe sahip, iddialı bir milletin mensubu değilseniz, milliyetçilik size tabii ki itici gelecektir. Öyle veya böyle, her düzeyde milliyetçilik hayatın bir gerçeğidir.

Örneğin; Bir vakıf üniversitesindeki hocalar, kendi üniversitesindeki öğrencilerle, diğer vakıf üniversitesindeki öğrencilerin arasında yaptığı bilgi yarışmasında 'hangisi yenerse yensin' duygusuyla bakabilirler mi? Burada hocanın mensubu olduğu üniversitenin kazanmasını istemesi de milliyetçi bir duygu değil midir?

Bizlerde Türkiye cumhuriyetinin mensubu olduğumuza göre, bu ülkenin menfaatlerini düşünmemiz bizim doğal milliyetçiliğimizdir.

Bu bağlamda her vatandaşımız, öncelikli olarak vatanını ve milletini sevmek zorundadır. Bunun adı Türk milliyetçiliğidir. Ama her vatandaşımızın ülkücü olmasını bekleyemeyiz. Ülkücülük, milliyetçiliğin bir adım ötesinde olan bir ideolojidir. Ülkücüler için her şey den önce vatanları ve milletleri gelir. Her zaman fedakarlardır. Gerekirse vatanları-milletleri için; geceleri uyumaz, gündüzleri oturmaz ve her daim kendi hayatlarını feda etmeye hazırdırlar.

Bir üniversitesindeki hocanın, öğrencilerinin diğer bir üniversite ile gireceği sınavda başarılı olmalarını istemesinin yanında kendi özel zamanından vakit ayırarak ek ders yapması da bir ülkücülüktür.

Bizler dünyayı insanlar için ne kadar yaşanabilir bir hale getirebilirsek o derecede ülkücüyüz demektir. Devletimizin her daim güçlü ve müreffeh olabilmesi ülkücü idealist insanların varlığıyla eşdeğerdir.